Speurplezier!

 

Yana kwam bij mij toen ze 10 maanden oud was. Ze is gevonden op straat in Portugal, samen met haar zusje. Door Stichting APF is ze naar Nederland gebracht voor adoptie. Haar socialisatieperiode had ze gemist, ze was bang voor mensen en onzeker over alle nieuwe dingen in haar leven – en dat was eigenlijk alles…

 

Ze kroop in het meest onmogelijke hoekje van de woonkamer, waar vervolgens de bench neergezet is en daar heeft ze bijna een jaar in gewoond. De benchtraining “hoe krijg ik mijn hond in de bench” was voor ons niet van toepassing”, maar helaas was er geen training “hoe krijg ik mijn hond UIT de bench” te vinden…

 

En zo zijn we begonnen. Met veel liefde en geduld hebben we langzaam alle hoekjes en ruimtes van het huis verkend, heb ik met haar in steeds groter wordende cirkels de buitenomgeving verkend (’s nachts, als er niemand op straat was), en heeft ze langzaam geleerd om aan de lijn en later los te lopen. Maar met ieder onverwacht geluidje of beweging rende ze steevast in één rechte lijn naar huis, mét of zonder mij. Met haar inmiddels 40+ kilo heeft dat hilarische momenten opgeleverd voor de hondenvrienden op het veld als ik weer eens in vliegende vaart achter haar aan moest hollen… maar ik was blij dat ze naar huis, naar haar inmiddels veilige basis rende.

 

In de drie jaar daarna zijn de scherpe kantjes er van af gegaan en waren andere mensen, honden, fietsers, kinderwagens, scooters etc. een bekend beeld geworden. Maar alles wat onbekend is, word nog steeds gedoogd. Yana komt je niet gezellig begroeten zoals andere honden dat doen. Ze kijkt de kat uit de boom en als ze je eenmaal vertrouwt komt ze even binnen je handbereik. En dat duurt ongeveer een jaar, dus je moet geduld hebben.

 

Pogingen van mijn kant om dat te doorbreken mislukten. Zo ben ik een keertje met haar naar een schoolplein gegaan, op veilige afstand (dacht ik) hebben we staan kijken naar alle kinderen, de drukte, de hoeveelheid geluiden. Maar het was veel te veel voor Yana en met de nodige spierpijn van het houden zijn we weer naar huis gegaan. Toen heb ik mij er bij neergelegd dat hetgeen we bereikt hadden, het maximale was voor haar. Met trots hoor, want onze band was inmiddels ze sterk geworden en Yana is zo ontzettend lief voor mij, dat ze echt m’n maatje is! Dus het was goed zo, dacht ik.

 

Totdat ik vorig jaar op vakantie ging en ik op zoek was naar goeie vakantieopvang. Want waar laat je zo’n grote lieve knoeperd mét gebruiksaanwijzing? Ik kwam terecht bij Sjoukje, Gediplomeerd Kynologisch Gedragstherapeut. Da’s mooi dacht ik, zij weet wel hoe ze met Yana om moet gaan. Het nachtje proeflogeren ging gelukkig goed, dus de vakantieopvang was definitief.

 

“Misschien is het een idee om een aantal keer te gaan speuren” zei Sjoukje. “Dan kan Yana een beetje aan mij wennen en je zult zien dat het meer gaat brengen”. Eerlijk gezegd had ik er geen fiducie in dat speuren iets zou opleveren, want Yana stopte altijd met ruiken in stress-situaties; je kon een biefstuk voor haar neus hangen, daar kon je haar echt niet mee over de streep krijgen.

Maar het idee dat Sjoukje en Yana elkaar beter leerden kennen en ik daardoor met een gerust hart op vakantie kon gaan, stond mij wel aan.

 

Inmiddels zijn we een jaar bezig met praktijkspeuren. In de proefles werd al duidelijk dat ze er plezier in had, eindelijk iets wat Yana leuk vindt om te doen! Iedere hond kan van nature speuren, maar dat wist ik toen nog niet… Met iedere speurles krijgt Yana meer zelfvertrouwen, en ik ook. Ik knap uit elkaar van trots als ze aan het begin van een les staat te piepen van ongeduld om te beginnen. Als ze dan het startsein krijgt, komt er een diepe frons op d’r koppie; gefocust en met gezonde spanning wijt zij zich aan haar taak om Sjoukje op te speuren. Mensen, honden, fietsers, kinderwagens, scooters etc. , het maakt haar niet meer zoveel uit. Afgelopen speurles merkte ik voor het eerst dat het oversteken van de weg, voorheen garantie voor stress waardoor ze haar focus kwijt raakte, niet belangrijk meer was; ze is bezig met speuren! En het stukje worst wat ze als beloning krijgt als het gelukt is, is mooi meegenomen maar de grootste beloning voor Yana is dat ze Sjoukje gevonden heeft.

 

Zonder het speuren waren we niet zover gekomen! Dat Yana nu haar neus gebruikt, maakt dat ze veel minder stress heeft en gewoon lekker hond kan zijn. En ik durf wel te zeggen dat we nog lang niet het maximale bereikt hebben. Dus zolang het kan blijven wij lekker speuren!

 

Leonique & Yana

Plaats een reactie

×

Powered by WhatsApp Chat

× Hoe kan ik je helpen?