Speuren…… Leren of amuseren?

 

Het is begin januari  2014, en het is een prachtige droge en zonnige dag met een matig windje. Mijn hond Leah en ik hadden onze vaste speurafspraak. Dit keer niet in het bos, want volgens Sjoukje was alles zompig en nat. We gingen speuren op verharding, dus op fietspaden en gewone straten. De keus van Sjoukje was op een industrie terrein gevallen, hier in Lelystad.

We hebben altijd vaste rituelen, eerst krijg ik een geel overjasje aan met grote zwarte letters Speurhondenschool erop. Dan krijg ik, wat ik op z’n Haags  noem, het lulijzertje, maar officieel een communicatie systeem is, omgehangen en als laatste hang ik mijn tas met een fles water en een drinkbakje erin over het geheel. Op mijn hoofd een petje, ook met opschrift, zodat het voor iedereen duidelijk is dat we aan het werk zijn. Pas dan pak ik Leah uit de auto, die altijd al in de juiste mood is en al begint te werken zodra ze uit de auto gesprongen is.

Sjoukje vertrekt dan en wij wachten tot ze meldt dat we kunnen starten. Soms is dat snel, soms moeten we wat langer wachten.

Zo gebeurde het ook deze keer. Op het signaal van Sjoukje” kom maar”,  gingen we op weg. Het bleek niet zo makkelijk voor Leah te zijn want de wind was stevig genoeg om de sporen van Sjoukje lekker te verwaaien. Leah geeft nooit op, het lukte om het spoor te volgen met een klein beetje hulp van Sjouk. Dan is het heerlijk dat we met verbindingsmiddelen werken. Wij vervolgden onze weg,  Leah hevig speurend en sleurend en ik hijgend er achter aan, ondertussen proberend het tempo van mijn gedreven viervoeter te matigen. Het moet er niet uitzien.

We liepen op straat en langs kantoorgebouwen  en hadden de vaart erin, toen er opeens een deur open ging en een man met een pakje sigaretten en een aansteker verscheen.

 Zoek je mij, grapte hij.

Nou nee, zei ik, u bent toch geen slachtoffer?

Inmiddels was er een vrouw achter de man verschenen, ze wezen op ons en keken met alsof ze mars mannetjes zagen.

Zoek je hem? Vroeg de vrouw en wees op de man.

Nee, zei ik, hij is geen slachtoffer.

Jawel hoor, zei ze,  want hij is met mij getrouwd.

 Inmiddels had Leah Sjoukje aan de overkant achter een elektriciteitshuisje  gespot en sleurde nog harder van pure vreugde. Sjoukje en ik lagen dubbel van het lachen om deze zotte situatie en het paar aan de overkant kwam ook niet meer bij.

Nadat we uitgelachen waren vervolgde Sjoukje haar programma. Op haar teken “ kom maar” vertrokken we.

We liepen langs de gevels van gebouwen, het ging erg goed tot ik opeens een vrouwenstem achter mij hoorde: Zoek je een lijk?

Huh? Wat zegt u, vroeg ik verbijsterd, en keek om. Daar zag ik twee dames staan, gewapend met schoonmaakflessen en weer klonk het op z’n onvervalst Amsterdams: Zoek je een lijk?

Oh, dacht ik , die denkt dat ik van de politie ben en stiekem voelde ik mij wel gevleid. Dat zou best kunnen als je er zo uitgedost bijloopt als ik. Nee, nee ,zei ik , we zijn aan het trainen en liep door , eigenlijk meer meegesleurd door Leah die absoluut geen boodschap had aan welk lijk dan ook, maar wel Sjoukje zocht.  Al lopend vond ik mijzelf zo’n doos dat ik niet meteen had gevraagd: hoezo, heb je er dan één. Maar moest er inwendig wel erg  om lachen. Stel je voor dat ze inderdaad een lijk wist, zou toch zomaar kunnen? Het hield mij niet lang bezig want ik moest alle aandacht weer voor mijn hond hebben .

Twee kostelijke ontmoetingen tijdens het speuren. Ik meldde het Sjoukje door de Motorola en zij genoot mee.

Speuren is dus niet alleen leuk voor mijn hond, maar ik heb er ook lol in en niet in het minst vanwege die rare, leuke dingen die je soms meemaakt onderweg en ondertussen leer ik steeds beter mijn hond kennen als ze speurt.

Dus speuren is  toch leren en amuseren.

Jetty de Heer

 

 

 

Plaats een reactie

×

Powered by WhatsApp Chat

× Hoe kan ik je helpen?