Speuren in de praktijk.

 

Het is zondagavond zeven uur. Mijn echtgenoot heeft zich geposteerd voor de buis want er is sport en vooral voetbal. Een uurtje geleden is hij naar Albert Heijn geweest.

Normaal laat hij ’s avonds Leah uit, maar ach dit lolletje wil ik hem nooit ontnemen, dus doe ik het op zondagavond.

Het is een frisse avond, we lopen ons rondje al gooiend en apporterend met de bal. Voor Leah is het leven ondenkbaar zonder  een wandeling met balletje.

Het is stil op straat, al het manvolk hangt voor de buis, dus ik laat haar lekker loslopen.

Na een half uurtje lopen we onze straat in, ik smijt de bal voor de zoveelste keer en bedenk net dat ik toch wel een erg uitgerekte arm begin te krijgen,  en zie tegelijker tijd dat  Leah een klein stukje achter het ronde ding aanrent en opeens stokstijf blijft staan. Ze snuffelt aan iets dat midden op de weg ligt en blijft erbij staan.

Wat heb je meissie, vroeg ik, ze ging liggen op de plek waar ze snuffelde. Ik er naar toe. Ik keek en zag een donker vierkant  ding, keek nog eens goed en zag dat het een portomonaie was. Ik raapte hem op en verdomd als het niet waar was: de beurs van de baas! Kennelijk uit zijn zak gevallen eerder op de avond en op het eerste oog met alles er nog in.  Uitbundig prees ik mijn slimme viervoeter, die alleen maar dacht: ja hoor ’t is wel goed, liever koekjes. Die kreeg ze ook.

Wij naar huis, is deze van jou?, vroeg ik aan mijn echtgenoot. Hè? Hoe kom jij daar nu aan?

Moet je bij Lee zijn, antwoordde ik, die mag je wel dankbaar zijn. En, vervolgde ik tegen Leah, nu mag de baas nooit meer op je mopperen als je iets doet wat hij niet fijn vindt.

Leah vond alles best. Grappig dat ze het heel gewoon vindt.

Weet je, zei ik tegen mijn wederhelft, dat speuren kost wel wat, maar je krijgt ook wat,  dat zie je maar weer. Ook thuis.

Leah plofte neer in haar mand, en vertrok tevreden  naar hondendroomland.

 En ik? Ja, ik was wel trots op haar. Want  de baas had toch raar op z’n neus gekeken als hij pas de volgende ochtend zijn portomonaie had gemist, hij had zich gek gezocht en wellicht was het ding opgeraapt en foetsie geweest, ik moet er niet aan denken.

Mooi dat Leah in eerder lessen verwijzen heeft geleerd en nog mooier dat ze het buiten de les, zelfstandig toepast.  Wij blijven lang door speuren, besloot ik ter plekke, maar dat is een beetje onzin want dat was ik toch al van plan.

Jetty de Heer

 

 

 

 

Plaats een reactie

×

Powered by WhatsApp Chat

× Hoe kan ik je helpen?