Melanie is de baas

 

Melanie is onze gele Labrador van 4 jaar. We hebben eerst hoognodige gehoorzaamheid gedaan en geshowd en zijn daarna doorgegaan met Behendigheid. Mel deed dat snel, vaak foutloos en heeft ook wat prijzen gewonnen in onderlinge wedstrijden. Helaas kreeg zij na 2 jaar Behendigheid last van haar ellebogen. Gelukkig niet te ernstig, maar wel artrose waardoor het raadzaam is om niet verder te gaan met Behendigheid. We zochten dus een hondensport die niet belastend is voor de ellebogen. Een Labrador is een echte jachthond, maar wat nou als de baasjes tegen de jacht zijn? Tja en wat ga je dan doen……            
Dan ga je Speuren! Melanie zocht bij de wandelingen ook regelmatig onze oude
Labrador Anouck op, als die weer eens in de bosjes zat en niet luisterde. En dat deed Mel altijd feilloos: neus aan de grond en het spoor zoeken.
Half juni hadden we onze 1e (proef)les, Mel deed het goed en vond het nog leuker dan Behendigheid. Ik had de blaren op mijn handen, zo fanatiek was ze! Dus iedere 2 weken speuren we nu een uur. Drie lessen verder liep Melanie al een spoor van 3 kwartier, inclusief 2 keer de weg oversteken en ook nog verloren stokjes onderweg.
Inmiddels zien we Sjoukje haast niet meer, we starten vanuit de auto met een startlap (die Melanie nog wel eens negeert) en Mel gaat als een speer het spoor volgen. Bij elke kruising worden alle zijpaden systematisch uitgewerkt tot ze besluit welk pad Sjoukje heeft genomen. De paden worden steeds breder en vaker verhard, maar Mel weet (bijna) feilloos waar Sjoukje geweest is. Dat is maar goed ook want anders zou ik zo verdwalen in dit voor mij vreemde bos. We gaan nu al zo ver dat we de portofoon om moeten zetten anders kunnen we niet meer communiceren. De stokjes geeft ze redelijk aan, maar ze is zo fanatiek op het spoor dat we er meestal toch eentje missen. De laatste keer kwamen we zelfs op een bouwplaats met vrachtwagens , shovels en een tractor, maar Melanie ging gewoon door met het spoor.  Pas bij onze  auto zien we Sjoukje soms weer, die dan uitbundig begroet wordt.
Voor de baas is speuren ook hard werken: hond in bedwang houden, de lijnvoering, de communicatie met de trainster (doorgeven hoe we lopen), de weg onthouden voor het geval je verkeerd zit en terug moet en ook nog de hond ‘lezen’: aan de houding van de hond zien of ze op het spoor zit of aan het zoeken is.
Het is prachtig om te zien hoe je hond helemaal zelfstandig het spoor volgt, uitzoekt welk pad hij moet nemen, de backtracks van Sjoukje uitwerkt en soms besluit weer terug te lopen en het spoor feilloos oppakt. En dat allemaal zonder aanwijzingen van de baas (die zijn mond moet houden). Af en toe kijkt ze even achter een boom of Sjoukje er staat (misschien gestaan heeft) of loopt om een bankje heen, of klimt over een boom. Precies zoals het spoor gemaakt is. Ze is keihard aan het werk en laat zich nergens door afleiden. En ik volg haar en let op of ze nog op het spoor zit. Zo lopen wij een uur samen door een vreemd bos zonder te verdwalen en is tijdens dit uur ‘’de hond de baas’’.

Sonja Kalee

 

 

 

 

 

 

 

 

Plaats een reactie

×

Powered by WhatsApp Chat

× Hoe kan ik je helpen?