Het snuitje

Het zal een week of twee geleden zijn dat er een kaart van de dierenarts kwam: Uw hond Leah moet binnenkort een herhalingsinjectie hebben enz.

O, jee, dat wordt weer één grote ellende, dacht ik. Leah is nl. in aanleg een bange hond. Door alle trainingen die ik met haar heb gedaan ( en nog steeds doe) heeft ze wel heel veel zelfvertrouwen opgebouwd, maar ja……. De dierenarts!  Nadat ze ooit een heel pijnlijk onderzoek heeft gehad omdat ze last had van een poot en dat een peesschede ontsteking bleek , is ze doodsbang voor de dierenarts. Ik niet. Ik vind het een fantastisch mens en dierendokter. Maar ja ook als baas en hond kun je van mening verschillen. Zo ben ik niet zo weg van mijn huisarts, tja het is maar wat je met je dieren- of mensenarts meemaakt.

Dus ik belde opgewekt op voor een afspraak en zei: leg het snuitje maar alvast klaar.

Enfin op de afgesproken dag en tijd waren we er. Leah was niet heel enthousiast om naar binnen te gaan, maar even  op de weegschaal  vond ze prima.

Eenmaal in de spreekkamer vond ze de dierenarts nog wel leuk,  tot het snuitje om moest. Dat lukte nog net , alleen sloegen de angst en paniek meteen toe. Onmiddellijk begon ze het snuitje van haar mond af te werken en Leah is zo slim dat ze de sluiting achter haar kop kan open maken. Na drie pogingen was ze helemaal over haar toeren en in blinde angst wilde ze zelfs mij bijten.

Dit leidde tot niets, dus wij naar huis. De dierenarts zou nog een ander snuitje bestellen. Ik vond het zo sneu voor haar dat ze zo vreselijk bang was en piekerde wat ik eraan kon doen. Ik bedacht dat als er twee angstfactoren bij haar zijn, dat ik op z’n minst kon proberen er eentje weg te halen. Het leek mij dat dit het snuitje moest zijn.

Een paar dagen later gingen we speuren bij en met Sjoukje. Een mooie gelegenheid om eens met haar te overleggen of zij nog een brainwave had en wat ze van mijn gedachte vond. Uiteindelijk is ze behalve onze trainer, ook gedragsdeskundige voor de viervoeters, en heb ik een groot vertrouwen in haar visie. Dus na een uur hard werken vertelde ik haar het hele verhaal en legde het probleem aan haar voor.

Ook zij kwam tot de conclusie dat er met training wel iets aan de angst voor het snuitje gedaan kon worden.

Kom op, Jetty, dan proberen we het meteen. Sjoukje dook haar auto in, waar allerlei geheimzinnige honden spullen bleken te zijn opgeborgen en trok een fantastisch snuitje te voorschijn.

Heb je een clicker bij je? Nee? O nou die heb ik wel en weer dook ze in haar bolide. Een doosje lekkers had ze nog bij de hand en hup aan de slag.

We zetten Leah in de achterbak van haar auto met een zit en blijf. Sjouk hield het snuitje uitnodigend voor Leah’s neus . Die zat zowat scheel t kijken met een trek op d’r snuit van : Nou moe!

Maar bij de eerste beste lichte aanraking van haar neus aan het snuitje, meteen click en wat lekkers.

Ha, dacht Leah, dat ken ik. Ze is met de clicker opgegroeid en in no time had Sjoukje haar zover dat ze heel voorzichtig haar neus erin stak. Wij als gekken juichen, goed zo, jaaaah en veel belonen

Nu moet je het verder uitbouwen, zei Sjouk, eerst zonder problemen de neus er,  in dan losjes vast maken , bij elke stap vooruit een feest maken, net zo lang tot ze het snuitje zonder problemen een paar minuten om kan houden. En niet de hele dag trainen maar een paar keer door de dag heen en niet te lang.

Het snuitje mocht ik even lenen. Wij naar huis en aan de slag. Binnen anderhalve week was Leah zover dat ze zelfs los kon lopen met het snuitje zonde het van haar snoet te rukken of open te maken. Ik moest wel steeds een click geven en belonen. Het kostte een hele kips leverworst en een Rodi worst,  maar het doel heiligt de middelen.

De dag dat ze naar de dierenarts moest brak aan. Ik deed het snuitje bij de praktijk in de auto om, ze sprong uit de auto en al clickerend liep ik achteruit met haar de wachtkamer in, we waren meteen  aan de beurt, we gingen clickerend de spreekkamer in, waar de dierenarts rustig even afwachtte en knielde na een minuut of wat achter Leah, gaf haar de prik én klaar was madame. Het snuitje kon af, Leah kreeg nog een handje lekkers en oef wat waren we allemaal blij.

Toen we thuis waren, belde ik meteen Sjoukje, die ik via de mail wel wat op de hoogte gehouden had, en die natuurlijk ook heel nieuwsgierig was. Ook zij vond het een prima resultaat.

Met een goede gedragsdeskundige die goede aanwijzingen geeft en deze als baas opvolgen, kun je dus heel veel bereiken, zelfs een enorme angst bijna reduceren tot iets leuks, althans bij mijn lieve mormel. Het kost tijd en aandacht maar het resultaat is het ruimschoots waard.

Dank je wel Sjouk.

 

Jetty de Heer

Plaats een reactie